Categories
Boating Safety Risk Water Safety

A vízbefúlás nem látszik vízbefúlásnak

drowning

Translations: – English –  汉语 – tiếng Việt – Español – Italiano –  Français – Português – română – Deutsch– Suomi – Svenska –  Čeština – Русско –Íslenska – Nederlands – Audio Version

Az új kapitány ruhástul a vízbe vetette magát a fedélzetről és teljes sebességgel úszni kezdett. A volt vízimentő, szemét mindvégig az áldozaton tartva, egyenesen a lehorgonyzott vitorlás és a strand között úszkáló tulajdonos pár felé tartott. “Szerintem azt hiszi, fuldoklasz” mondta a férj a feleségének. Egymást fröcskölték a vízben és a feleség sikított, de mostanra már a lábukon álltak a nyakig érő vízben. “Jól vagyunk, mit csinál ez az ember?” kérdezte a feleség mérgelődve. “Minden rendben velünk!” kiabálta a férj, kezével is intve, hogy menjen el, de a kapitány keményen úszott tovább. ”Félre!” üvöltött rá a férjre, ahogy a meglepett tulajdonosok között elúszott. Közvetlenül mögöttük, alig három méterre tőlük kilenc éves lányuk fuldoklott a vízben. A vízfelszín felett, a kapitány kezei közt immár biztonságban, kitört belőle a sírás: „Apa!”

“Honnan tudhatta a kapitány – 15 méterrel távolabbról – azt, amit az apa 3 méterről sem ismert fel? A vízbefulladás nem jár azzal a vad, fröcskölő segélykiáltással, amire a legtöbb ember számít. A kapitányt szakértők és hosszú évek tapasztalata képezték ki arra, hogy felismerje a vízbefúlást. Az apa ugyanakkor televízióból tanulta, hogyan is néz ki a vízbefúlás. Ha gyakran töltesz időt vízen, vagy víz közelében (azaz: ez szinte mindannyiunkra igaz) akkor tudnod kellene neked is és a legénységednek is, mire figyeljetek, ha bárki is vízben van. A kislány, amíg el nem sírta magát „Apa!”, egy hangot sem ejtett. Mint a parti őrség volt vízimentőjét, engem ez a történet egyáltalán nem lepett meg. A vízbefúlás a legtöbb esetben egy megtévesztően csendes esemény. A vízfelszín karokkal történő erőteljes csapkodása és a hangos kiáltozás, ezek a vízbefúláshoz kapcsolt drámai jelzések, amiket a televízióból megtanultunk, a való életben ritkán fordulnak elő.

Az ösztönös vízbefúlási reakció (The Instinctive Drowning Response)– Dr. Francesco A. Pia nevezte el így – az, amit a vízben lévő ember tesz azért, hogy vélt vagy valós fulladását elkerülje. És ez nem úgy néz ki, mint amire a legtöbb ember számít. Nincs semmiféle csapkodás, nincs erőteljes karlengetés, nincs integetés, sem kiáltozás, semmiféle segélykérés. Ahhoz, hogy képet kapj arról, hogy a felszíni vízbefúlás mennyire egy drámaiatlan, csendes esemény, fontold végig ezt: a vízbefúlás a 15 év alatti gyerekek balesetből származó elhalálozásának második
leggyakoribb oka (a járműbalesetek után). A közel 750 gyermek közül, akik az elkövetkező évben vízbe fúlnak közel 375 fog a szüleitől vagy más felnőttől mintegy 20 méteren belül vízbe fúlni. Ezeknek a vízbefulladásoknak a 10 százalékában a felnőtt végig fogja ezt nézni, anélkül, hogy tudná, mi történik (forrás: CDC). A vízbefúlás nem látszik vízbefúlásnak – Dr. Pia a parti őrség „On Scene” folyóiratának cikkében leírta az ösztönös vízbefúlási reakciókat, melyek a következők:

Categories
Boating Safety Water Safety

Ο πνιγμός δε μοιάζει με πνιγμό

Translations: – Norsk 汉语 – tiếng Việt – Español – Italiano –  Français – Magyar –  Português – română – Deutsch – Suomi – Svenska –  Čeština – Русско –Íslenska – Nederlands – Audio Version

Ο καινούριος καπετάνιος πήδηξε από το κατάστρωμα με τα ρούχα και άρχισε να κολυμπάει με ταχύτητα. Πρώην ναυαγοσώστης, κρατούσε τα μάτια του πάνω στο θύμα καθώς κατευθυνόταν προς το ζευγάρι που κολυμπούσε μεταξύ του αγκυροβολημένου σκάφους και της παραλίας. «Νομίζω ότι νομίζει ότι πνίγεσαι» είπε ο άντρας στη σύζυγό του. Λίγο πριν κατάβρεχαν ο ένας τον άλλον και εκείνη είχε βάλει μια φωνή αλλά τώρα πια πάτωναν σε μία λωρίδα άμμου μέσα στη θάλασσα – το νερό τους έφτανε μέχρι το λαιμό. «Είμαστε εντάξει, τι στο καλό κάνει;» ρώτησε, λίγο ενοχλημένη. «Είμαστε εντάξει!» φώναξε ο σύζυγος, κάνοντάς του νόημα να φύγει αλλά ο καπετάνιος συνέχισε να κολυμπάει γρήγορα. «Κουνηθείτε!» φώναξε καθώς πέρασε μεταξύ των έκπληκτων ιδιοκτητών του σκάφους. Ακριβώς πίσω τους, ούτε καν στα τρία μέτρα, η εννιάχρονη κόρη τους πνιγόταν. Ασφαλής πάνω από την επιφάνεια του νερού, στα χέρια του καπετάνιου, ξέσπασε σε δάκρια. «Μπαμπά!»

Πώς ο καπετάνιος ήξερε – από 15 μέτρα απόσταση – αυτό που ο πατέρας δεν μπορούσε να αναγνωρίσει από τα 3 μόνο; Ο πνιγμός δεν είναι η βίαιη κραυγή βοήθειας με το χτύπημα των χεριών στο νερό, όπως νομίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Ο καπετάνιος ήταν εκπαιδευμένος από ειδικούς να αναγνωρίζει τον πνιγμό και είχε μακροχρόνια εμπειρία. Ο πατέρας από την άλλη, είχε μάθει πώς μοιάζει ο πνιγμός βλέποντας τηλεόραση. Αν περνάτε χρόνο στο νερό ή κοντά στο νερό (όπως όλοι μας) τότε θα πρέπει να βεβαιωθείτε ότι τόσο εσείς, όσο και το πλήρωμά σας, γνωρίζετε τι να προσέχετε όταν κάποιος μπαίνει στο νερό. Μέχρι τη στιγμή που είπε εκείνο το γεμάτο δάκρυα «μπαμπά», το κορίτσι δεν είχε κάνει κανέναν θόρυβο. Καθώς είμαι κι εγώ πρώην ναυαγοσώστης, η ιστορία αυτή δεν με εξέπληξε καθόλου. Ο πνιγμός είναι σχεδόν πάντα ένα απατηλά ήσυχο περιστατικό. Το κούνημα των χεριών, το χτύπημα του νερού, οι φωνές και οι «εντυπωσιακές» ενδείξεις που έχουμε εκπαιδευτεί μέσω τηλεόρασης να περιμένουμε, σπάνια συναντώνται στην πραγματική ζωή.

Η Ενστικτώδης Αντίδραση Πνιγμού (Instinctive Drowning Response) – όπως ονομάστηκε από τον Francesco A. Pia, Ph.D. είναι αυτό που κάνουν οι άνθρωποι για να αποφύγουν την πραγματική ή την εκλαμβανόμενη ως πραγματική ασφυξία μέσα στο νερό. Και δε μοιάζει με αυτή που περιμένουν οι περισσότεροι. Υπάρχει ελάχιστο πιτσίλισμα, καθόλου κούνημα χεριών ή φωνές ή κάλεσμα για βοήθεια οποιουδήποτε είδους. Για να πάρετε μια ιδέα από το πόσο ήσυχος και ήρεμος μπορεί να φαίνεται απ’ έξω ο πνιγμός, σκεφτείτε το εξής: Είναι η υπ’ αριθμόν δύο αιτία θανάτου από ατύχημα στα παιδιά 15 ετών και κάτω (αμέσως μετά από τα ατυχήματα με αυτοκίνητα). Από τα 750 παιδιά που θα πνιγούν μέσα στην επόμενη χρονιά, τα 375 από αυτά θα βρίσκονται σε απόσταση 23 μέτρων από κάποιον γονέα ή άλλον ενήλικα. Στο 10% από αυτούς τους πνιγμούς, ο ενήλικας παρακολουθεί χωρίς να έχει ιδέα τι συμβαίνει. Ο πνιγμός δε μοιάζει με πνιγμό.

Ο Dr. Pia, σε ένα άρθρο του περιοδικού  On Scene της Ακτοφυλακής, περιέγραψε την ενστικτώδη αντίδραση πνιγμού ως εξής:

  1. Εκτός από σπάνιες περιπτώσεις, οι άνθρωποι που πνίγονται δεν είναι σωματικά σε θέση να φωνάξουν για βοήθεια. Το αναπνευστικό σύστημα έχει σχεδιαστεί για την αναπνοή. Η ομιλία είναι δευτερεύουσα λειτουργία. Πρέπει να επιτελείται η αναπνοή, πριν λάβει χώρα η ομιλία.
  2. Το στόμα των ανθρώπων που πνίγονται βουλιάζει και βγαίνει πάνω από την επιφάνεια του νερού εναλλάξ. Το στόμα των ανθρώπων που πνίγονται δε μένει αρκετή ώρα πάνω από το νερό ώστε να μπορέσουν να εκπνεύσουν, να εισπνεύσουν και να φωνάξουν για βοήθεια. Όταν το στόμα των ανθρώπων που πνίγονται είναι πάνω από την επιφάνεια του νερού, εκπνέουν και εισπνέουν γρήγορα ενώ το στόμα τους αρχίζει να βυθίζεται κάτω από την επιφάνεια του νερού.
  3. Οι άνθρωποι που πνίγονται δεν μπορούν να κουνήσουν τα χέρια για βοήθεια. Η φύση τους αναγκάζει ενστικτωδώς να εκτείνουν τα χέρια τους πλαγίως και να πιέσουν προς τα κάτω την επιφάνεια του νερού. Πιέζοντας προς τα κάτω την επιφάνεια του νερού χρησιμοποιούν το σώμα τους ως μοχλό ώστε να μπορέσουν να βγάλουν το στόμα τους έξω από το νερό για να αναπνεύσουν.
  4. Κατά τη διάρκεια της Ενστικτώδους Αντίδρασης Πνιγμού, οι άνθρωποι που πνίγονται δεν μπορούν να ελέγξουν τις κινήσεις των χεριών τους. Από άποψη φυσιολογίας οι άνθρωποι που πνίγονται και αγωνίζονται στην επιφάνεια του νερού δεν μπορούν να σταματήσουν να πνίγονται και να εκτελέσουν τις κινήσεις που θα ήθελαν, όπως να κουνήσουν τα χέρια για βοήθεια, να κινηθούν προς έναν διασώστη ή να απλώσουν τα χέρια για να πιάσουν εξοπλισμό διάσωσης.
  5. Από την αρχή ως το τέλος της Ενστικτώδους Αντίδρασης Πνιγμού τα σώματα των ανθρώπων παραμένουν  σε όρθια θέση στο νερό, χωρίς κανένα ίχνος υποστηρικτικών λακτισμάτων με τα πόδια. Αν δεν διασωθούν από έναν εκπαιδευμένο ναυαγοσώστη, οι άνθρωποι που πνίγονται μπορούν να παλέψουν στην επιφάνεια του νερού μόνο από 20 ως 60 δευτερόλεπτα πριν να βουλιάξουν.

[fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”][Πηγή: On Scene Magazine: Fall 2006 (page 14)]

 

Αυτό δε σημαίνει ότι ένας άνθρωπος που φωνάζει για βοήθεια και κάνει απότομες και σπασμωδικές κινήσεις δεν αντιμετωπίζει σοβαρό θέμα –  βρίσκεται σε αγχώδη κατάσταση στο νερό.  Χωρίς να είναι πάντα παρούσα πριν την ενστικτώδη αντίδραση πνιγμού η αγχώδης κατάσταση στο νερό δε διαρκεί πολύ – αλλά αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στον πραγματικό πνιγμό, τα θύματα αυτά είναι ακόμα σε θέση να βοηθήσουν στη διάσωσή τους. Μπορούν να πιάσουν σκοινιά διάσωσης, σωσίβια, κ.λ.π.

Δώστε επίσης προσοχή τα εξής σημάδια πνιγμού:

  • Κεφάλι χαμηλά στο νερό, στόμα στο επίπεδο της επιφάνειας του νερού
  • Κεφάλι που γέρνει προς τα πίσω, στόμα ανοιχτό
  • Βλέμμα παγωμένο και άδειο, που δεν μπορεί να εστιάσει
  • Μάτια κλειστά
  • Μαλλιά πάνω στο μέτωπο ή στα μάτια
  • Δε χρησιμοποιούν πόδια – σε κάθετη θέση
  • Ασθμαίνουν ή αγκομαχούν
  • Προσπαθούν να κολυμπήσουν προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση αλλά δεν τα καταφέρνουν
  • Προσπαθούν να γυρίσουν ανάσκελα
  • Φαίνεται σαν να προσπαθούν να σκαρφαλώσουν σε μία αόρατη σκάλα

Έτσι αν κάποιος από το πλήρωμα πέσει στη θάλασσα και όλα φαίνονται ΟΚ – μην είστε τόσο σίγουροι. Καμιά φορά η πιο συνηθισμένη ένδειξη ότι κάποιος πνίγεται είναι ότι δεν μοιάζει να πνίγεται. Μπορεί να φαίνεται σαν να κολυμπά όρθιος κουνώντας χέρια και πόδια κοιτάζοντας προς στο κατάστρωμα. Ένας καλός τρόπος για να σιγουρευτείτε; Ρωτήστε τον «Είσαι εντάξει;» Αν είναι σε θέση να απαντήσει, προφανώς είναι. Αν σας κοιτάξει με ένα άδειο βλέμμα, μπορεί να έχετε λιγότερο από 30 δευτερόλεπτα για να τον φτάσετε. Και γονείς – τα παιδιά που παίζουν στο νερό κάνουν φασαρία. Αν τυχόν ησυχάσουν, τα πλησιάζετε για να μάθετε γιατί. 

on Fcaebook at www.facebook.com/watersafety

 [/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]

Categories
Boating Safety

Ertrinken sieht nicht aus wie Ertrinken!

Translations: – English –  汉语 tiếng ViệtEspañolItaliano –  FrançaisPortuguêsromână  – SuomiSvenska –  ČeštinaРусскоÍslenskaAudio Version

Als der Kapitän voll bekleidet von Board sprang und durch das Wasser lief, irritierte er die anderen Badegäste, die im Wasser schwammen. “Nicht, dass er jetzt denkt, du ertrinkst”, sagte der Mann zu seiner Frau, da sie sich kurze Zeit zuvor mit Wasser bespritzt und geschrien hatten. “Was macht er hier?!”, fragte die Frau leicht gereizt ihren Mann. “Es geht uns gut!”, rief der Mann dem Kapitän zu. Aber der Kapitän ließ sich nicht aufhalten. Er schwamm unnachgiebig an dem Pärchen vorbei und schrie nur kurz “Weg da!”. Denn direkt hinter ihnen, nur wenige Meter entfernt, war die neunjährige Tochter gerade dabei zu ertrinken. Der Kapitän kam in allerletzter Sekunde. Das Mädchen fing an zu weinen und schluchzte: “Papa!”.
Woher wusste der Kapitän aus so vielen Metern Entfernung, dass die Tochter gerade dabei war zu ertrinken und sowohl Mutter als auch Vater dies aus weniger als drei Metern nicht erkennen konnten? Der Kapitän ist ein ehemaliger Rettungsschwimmer der Küstenwache und hat durch eine fachliche Ausbildung gelernt, die Gefahren des Ertrinkens rechtzeitig zu erkennen. Und nein, wenn jemand ertrinkt, dann wird nicht, wie es oft im Fernsehen gezeigt wird, wild geschrien und gewunken.
Sie sollten sicherstellen, dass Sie die Anzeichen des Ertrinkens erkennen. Denn bis die neunjährige Tochter mit letzter Kraft “Papa” sagte, hatte sie nicht einen Ton von sich gegeben. Das Ertrinken ist fast immer ein ruhiger und wortloser Vorgang. In der Realität wird selten gewunken, geschrien oder wie wild gestrampelt.

Das, was Menschen tun, um tatsächliches oder vermeintliches Ertrinken zu verhindern, hat Dr. Francesco A. Pia die instinktive Reaktion (The Instinctive Drowning Response) genannt. Es gibt kein Geschrei, kein Gespritze und kein Gewinke. Überdenken Sie Folgendes: Der Tod durch Ertrinken ist der zweithäufigste Unfalltod (nach Verkehrsunfällen) bei Kindern bis zu einem Alter von 15 Jahren. Auch im nächsten Jahr werden wieder Kinder ertrinken. Etwa die Hälfte wird in einer Entfernung von nicht mehr als 20 Metern von einem Elternteil ertrinken. Und in 10% dieser Fälle wird ein Erwachsener sogar zusehen und keine Ahnung davon haben, was da gerade geschieht. Ertrinken sieht nicht aus wie ertrinken!

Auf folgende Anzeichen müssen Sie beim Baden achten

Dr. Pia erläuterte die instinktive Reaktion auf das Ertrinken in einem Artikel im Coast Guard´s On Scene Magazine:
1. In den meisten Fällen sind ertrinkende Menschen physiologisch nicht dazu fähig, Hilfe zu rufen. Da das Atmungssystem auf das Atmen ausgelegt ist und die Sprache die zweite/überlagerte Funktion darstellt, muss zunächst die Atmung sichergestellt werden, bevor die Sprachfunktion stattfinden kann.
2. Da sich der Mund beim Ertrinken unter der Wasseroberfläche befindet und nur kurzeitig wieder aus dem Wasser auftaucht, ist die Zeit für das Ausatmen, Einatmen und für einen Hilferuf zu kurz. Sobald sich der Mund einer ertrinkenden Person über der Wasseroberfläche befindet, wird schnell ausgeatmet und wieder eingeatmet, bevor der Kopf wieder unter Wasser abtaucht.
3. Ein herbeiwinken ist nicht möglich. Die Arme werden instinktiv seitlich ausgestreckt und von oben auf die Wasseroberfläche gedrückt. Diese Schutzfunktion soll den Körper über der Wasseroberfläche halten, um weiter Atmen zu können.
4. Eine bewusste Steuerung der Arme ist bei einer instinktiven Reaktion auf das Ertrinken nicht möglich. Ertrinkende Menschen sind aus physiologischer Sicht nicht dazu fähig, das Ertrinken durch bewusste und gesteuerte Bewegungen abzuwenden. Ein Winken nach Hilfe ist also nicht möglich.
5. Während der Dauer des Ertrinkens befindet sich der Körper aufrecht im Wasser.

In der Regel können sich Ertrinkende nur 20 bis 60 Sekunden an der Wasseroberfläche halten, bevor sie untergehen. Nicht viel Zeit für einen Rettungsschwimmer. Selbstverständlich befindet sich eine Person, die schreiend und winkend um Hilfe ruft, in einer ernsthaften Situation. Anders als beim tatsächlichen Ertrinken, können sich die betroffenen Personen an Ihrer eigenen Rettung beteiligen und z.B. nach Rettungsleinen oder -ringen greifen. Dieser Zustand wird als Wassernotsituation bezeichnet. Eine Wassernotsituation muss nicht zwangsläufig vor einer instinktiven Reaktion auf das Ertrinken auftreten.

Weitere wichtige Anzeichen des Ertrinkens

Sie sollten unbedingt auf folgende Anzeichen des Ertrinkens achten:
* Der Kopf ist nach hinten geneigt und unter Wasser. Der Mund befindet sich auf einer Höhe mit der Wasseroberfläche
* Die Augen sind glasig und leer
* Die Augen sind geschlossen
* Die Haaren hängen vor Stirn und/oder den Augen
* Der Körper befindet sich vertikal im Wasser – die Beine werden nicht bewegt
* Der Ertrinkende beschleunigt die Atmung und kämpft nach Luft
* Die Betroffene Person unternimmt den Versuch zu schwimmen, kommt aber nicht voran
* Es wird versucht sich auf den Rücken zu drehen.
Sollte also ein Rettungsschwimmer plötzlich ins Wasser laufen und es sieht für Sie so aus, als wäre alles in Ordnung, dann täuschen Sie sich nicht. Der einfachste Hinweis des Ertrinkens wirkt nicht immer so, als würde jemand ertrinken. Seien Sie also vorsichtig. Wenn Sie sicher gehen wollen, dann fragen Sie die betreffende Person: “Geht es dir gut? Brauchst du Hilfe?”. Erhalten Sie eine Antwort, dann scheint es der Person wirklich gut zu gehen. Wenn nicht, dann bleiben Ihnen nur wenige Sekunden, um ihn zu retten. Und noch ein Hinweis für alle Eltern: Kinder, die im Wasser spielen, sind laut und machen Lärm. Sollte es still werden, dann sollten Sie nachschauen, weshalb.

Categories
Boating Safety Survival Water Safety

Staying Alive in Cold Water (1-10-1)

I couldn’t feel my hands anymore and using them was impossible. The shivering was uncontrollable and violent. “That’s a good sign,” I thought. 

I remembered from my studies of hypothermia that shivering stops before you lose consciousness.  “If I’m still shivering then I’ll live for a while longer,” I reasoned. But mostly I was wondering how I got myself into that mess. 

No, I hadn’t fallen overboard or stumbled off the docks. I had jumped into a half-frozen Lake Eerie on purpose.  Forty people saw me do it and they were all just standing there, watching me – with cameras rolling – slowly freeze to death.

The National Water Safety Congress, who got eight of us to volunteer for this crazy – federally funded – experiment in suffering, recruited in August by design.  It was easy to agree to jump into freezing cold water when it’s sunny and warm out.  Their public service DVD – Cold Water Boot Camp, USA – was designed to dispel two dangerous myths about cold water:  one is that a person’s swimming ability makes any real difference in their need for a life jacket, and the other is that hypothermia kills quickly.  Neither is true.

Categories
Boating Safety Coast Guard Survival Water Safety

The Truth About Cold Water

I’m going to come right out and tell you something that almost no one in the maritime industry understands. That includes mariners, executives, managers, insurers, dock workers, for certain – fisherman, and even many (most) rescue professionals:

It is impossible to get hypothermic in cold water unless you are wearing flotation, because without flotation – you won’t live long enough to become hypothermic.

Despite the research, the experience, and all the data, I still hear “experts” touting –  as wisdom – completely false information about cold water and what happens to people who get in it. With another season of really cold water approaching, I feel compelled to get these points across in a way that will change the way mariners behave out there on (or near) the water. What follows is the truth about cold water and cold water immersion. I know that you think you know all there is to know about hypothermia already (and maybe you do), but read ahead and see if you aren’t surprised by something. When the water is cold (say under 50 degrees F) there are significant physiological reactions that occur, in order, almost always.

You Can’t Breathe: The first is phase of cold water immersion is called the cold shock response: It is a stage of increased heart rate and blood pressure, uncontrolled gasping, and sometimes uncontrolled movement. Lasting anywhere from 30 seconds to a couple of minutes depending on a number of factors, the cold shock response can be deadly all by itself. In fact, of all the people who die in cold water, it is estimated that 20% die in the first two minutes. They drown, they panic, they take on water in that first uncontrolled gasp, if they have heart problems – the cold shock may trigger a heart attack. Surviving this stage is about getting your breathing under control, realizing that the stage will pass, and staying calm.

You Can’t Swim: One of the primary reasons given by recreational boaters when asked why they don’t wear a life jacket, is that they can swim. Listen up, Tarzan; I swam for a living for the better part of my adult life, and when the water is cold – none of us can swim for very long. The second stage of cold water immersion is called cold incapacitation. lacking adequate insulation your body will make its own. Long before your core temperature drops a degree, the veins in your extremities (those things you swim with) will constrict,  you will lose your ability control your hands, and the muscles in your arms and legs will just flat out quit working well enough to keep you above water. Without some form of flotation, and in not more than 30 minutes, the best swimmer among us will drown – definitely – no way around it. Without ever experiencing a drop in core temperature (at all) over 50% of the people who die in cold water, die from drowning perpetuated by cold incapacitation.

(Read the entire article at gCaptain.com)

Categories
Boating Safety

Weather Checks First

If you only think about the weather when the National Weather Service sends a warning, you may be thinking about it too late.

Small craft advisories are issued for different conditions depending on your location.  In Louisiana, for example, small craft advisories are issued when winds are expected to exceed 20 to 33 knots and/or seas are expected above seven feet for more than two hours. So, a late afternoon squall that can ruin your day won’t trigger such a warning in the morning; that doesn’t mean that the storms come out of nowhere. 

A quick look at the Weather Channel can be all it takes to stay informed of impending bad weather, but checking NOAA’s Weather Radio broadcast for your area is a must before any trip on the water. With detailed information on winds, sea states, currents, and water temperatures, these continually updated weather broadcasts provide detailed information that boaters should be aware of before heading out. 

Stay informed about the conditions you may face and balance them against the limits of your boat and your crew.  For more information on marine broadcasts, coastal weather, and hazardous weather outlooks, visit www.noaa.gov.

Disclaimer: The views and opinions expressed by the author are not necessarily those of the Department of Homeland Security or the U.S. Coast Guard.

Categories
Boating Safety Water Safety

El que se Ahoga no parece Ahogarse

Translations: – English –  汉语 – tiếng Việt – Italiano –  Français – Português – română – Deutsch – Suomi – Svenska –  Čeština – Русско –Íslenska – Nederlands – Audio Version

(Notes: Spanish translation revised by Luis Miguel Pascual, Escuela Segoviana de Socorrismo ESS Technical Manager Traducción al español revisada por Luis Miguel Pascual, Director Técnico de la Escuela Segoviana de Socorrismo.)

El nuevo capitán saltó desde la cubierta, completamente vestido y esprintó en el agua. Como antiguo Socorrista, mantuvo los ojos en la víctima mientras se dirigía directamente hacia una pareja que nadaba entre su lancha fondeada y la playa. “Me parece que piensa que te estás ahogando”, dijo el marido a su esposa. Habían estado jugando a mojarse entre sí, y habían gritado, pero ahora estaban de pie, parados en el fondo de arena con el agua hasta el cuello. “Estamos bien, ¿qué está haciendo?” Le preguntó, un poco molesta la mujer a su marido. “¡Estamos bien!” gritó el marido agitando los brazos, pero el capitán continuó nadando con fuerza. “¡Muévete!” ladró mientras pasaba entre la aturdida pareja. Justo detrás de ellos, apenas a tres metros, su hija de nueve años se estaba ahogando. A salvo, en los brazos del capitán, ya con la cabeza fuera del agua, la niña estalló en llanto y grito “¡Papá!”.

¿Cómo supo este capitán, desde una distancia de quince metros, lo que el padre no pudo reconocer a tan sólo tres? El ahogamiento no es como la gente piensa. No involucra violencia ni drama, ni salpicaduras frenéticas, ni los gritos de ayuda que la mayoría de la gente espera. El capitán había recibido entrenamiento y tenía años de experiencia para reconocer a una persona en proceso de ahogarse. El padre, por el contrario, había aprendido como las personas aparentan ahogarse mirando la televisión. Si usted pasa algún tiempo en o cerca del agua (y eso se aplica a todos nosotros) entonces debe asegurarse de que tanto usted como sus acompañantes saben como reconocer las señales de alarma siempre que alguien esta en el agua. Hasta que la niña gritó entre lágrimas: “Papá”, no había hecho el menor ruido. Como ex-nadador de rescate de la Guardia Costera de los Estados Unidos, no me sorprendió en absoluto esta historia. El ahogamiento es casi siempre un acontecimiento “decepcionantemente” silencioso. Los gestos, salpicaduras y gritos asociados al condicionamiento que las largas horas de televisión y cine nos han inculcado que debemos buscar, raramente suceden en la vida real.

La Respuesta Instintiva de Ahogamiento (RIDA) llamada así por el doctor Francesco A. Pia, es lo que hacen las personas para evitar la asfixia real o percibida en el agua. Y no es como la mayoría de la gente espera. Hay muy pocas salpicaduras, no hay brazos agitándose, ni gritos o llamadas de auxilio de ningún tipo. Para tener una idea de lo silencioso y poco dramático que puede ser el proceso de ahogamiento visto desde la superficie, considere esto: es la segunda causa de muerte accidental en niños de 15 años o menos (sólo después de los accidentes de coches) y de los aproximadamente 750 niños que se ahogarán el próximo año en los Estados Unidos, unos 375 de ellos lo harán a menos de 25 metros de un familiar u otro adulto. En el diez por ciento de los ahogamientos, el adulto presenciará la escena, sin percatarse de lo que está pasando (fuente: CDC) porque el proceso de ahogamiento no se ve como tal. El Dr. Pia, en un artículo publicado en la revista de la Guardia Costera estadounidense “On Scene”, describió así la Respuesta Instintiva de Ahogamiento:

1 – Excepto en raras circunstancias, las personas que se ahogan son fisiológicamente incapaces de pedir ayuda. El sistema respiratorio fue diseñado para respirar y el habla es una función secundaria. Se debe respirar antes de poder hablar.

2 – La boca de las personas en riesgo de ahogarse se hunde y reaparece alternativamente sobre la superficie del agua y no permanece por encima de la superficie el tiempo suficiente para exhalar, inhalar, y pedir ayuda. Cuando las vías aéreas de los personas que se ahogan está por encima de la superficie, exhalan e inhalan rápidamente, mientras vuelven a descender por debajo de la superficie del agua.

3 – Las personas en vías de ahogarse no pueden pedir ayuda con movimientos de los brazos. La naturaleza instintiva de la respuesta hace que extiendan los brazos lateralmente y los muevan ejerciendo presión en la superficie del agua para sustentarse. Este empuje permitiría a las víctimas elevar su cuerpo para sacar la boca fuera del agua y poder respirar.

4 – Durante la RIDA, la víctima no puede controlar voluntariamente los movimientos de sus brazos. Debido a esta respuesta fisiológica, las personas que están luchando en la superficie del agua no pueden realizar movimientos voluntarios tales como agitar las manos para pedir ayuda, moverse hacia un rescatador o alcanzar un flotador u otro dispositivo de rescate.

5 – Del principio al fin de la RIDA las víctimas mantienen una posición corporal vertical en el agua sin que haya evidencias de que utilicen las piernas para sustentarse. A menos que sean rescatados por un Socorrista debidamente entrenado, las víctimas sólo puede luchar en la superficie del agua durante 20 a 60 segundos antes de que se sumerjan.

(Fuente: On Scene Magazine, Otoño 2006, pag 14)

Esto no quiere decir que una persona que está gritando por ayuda y agitando los brazos no tenga un problema real, probablemente están experimentando lo que se conoce como Estrés Acuático. No siempre presente antes de la RIDA, el estrés acuático no dura mucho tiempo, pero a diferencia de un ahogamiento real, estas personas pueden ayudar en su propio rescate y son capaces de agarrar cuerdas o un salvavidas.

Preste atención a estos otros signos de ahogamiento cuando las personas están en el agua:

  • Cabeza metida en el agua, boca al nivel de la superficie.
  • Cabeza inclinada hacia atrás con la boca abierta
  • Ojos vidriosos y vacíos, incapaces de enfocar
  • Ojos cerrados
  • Pelo sobre la frente o los ojos
  • No usan las piernas – Vertical
  • Hiperventilación o jadeo
  • Tratar de nadar en una dirección determinada, pero sin lograr avanzar.
  • Tratar de flotar sobre la espalda.
  • Movimientos alternativos de brazos y piernas, como si estuviesen subiendo una escalera vertical.

Así que si un miembro de la tripulación cae al agua y todo parece estar bien, no este demasiado seguro. A veces, la indicación más común de que alguien se está ahogando es que no parece que se esté ahogando. Puede parecer como si estuviera andando en el agua y mirando hacia arriba, a la cubierta o la orilla.

¿Cómo estar seguros?. Pregúntele: “¿Estás bien?” Si no es capaz de responder probablemente está en problemas. Si se recibe una mirada inexpresiva, entonces tiene menos de 30 segundos para rescatarlos.

Y para los padres: los niños que juegan en el agua hacen ruido. Cuando estén en silencio, hay que acercarse y averiguar por qué.

 

Categories
Boating Safety Water Safety

Drukknun er ekki eins og drukknun

Translations: – English –  汉语 tiếng ViệtEspañolFrançaisPortuguêsromânăDeutschSvenskaČeštinaРусскоAudio Version

Hann stökk alklæddur út í sjóinn, – skipstjórinn, fyrrum björgunarmaðurinn. Hann hafði ekki augun af manneskju, synti að fólkinu sem svamlaði milli fjöru og bátsins sem lá við ankeri. “Hann heldur örugglega að þú sért að drukkna,” sagði maðurinn við konu sína. Þau höfðu verið að busla og ærslast en stóðu nú kyrr. Sjórinn náðu þeim upp að hálsi. “Það er allt í lagi með okkur, hvað er að honum?” spurði hún svolítið pirruð. Maðurinn hrópaði “Allt í lagi hjá okkur!” og bandaði honum frá, en maðurinn synti áfram án afláts.

“Frá!” hreytti hann úr sér þegar hann kom að fólkinu sem skildi ekki hvað gekk á. Nokkrum metrum fyrir aftan þau var 9 ára dóttir þeirra að drukkna.

Loks þegar hún var örugg í fangi skipstjórans brast hún í grát kallaði á „pabba“.

Hvernig áttaði maðurinn sig – úr 15m fjarlægð – á því sem faðirinn gat ekki, aðeins 3m frá telpunni?

Drukknun er ekki æðisgenginn gusugangur og hróp á hjálp, eins og flestir halda. Skipstjórinn var sérþjálfaður, með áralanga reynslu af því að þekkja einkenni yfirvofandi drukknunar. Faðirinn hafði hinsvegar „lært“ af sjónvarpinu.

Þeir sem einhvern tíma eru nálægt vatni (við öll!) ættu að sjá til þess að allir viti fyrir hverju þurfi að vera vakandi, þegar fólk fer útí. Litla stúlkan gaf engin hljóð frá sér fyrr en hún gat hrópað grátandi á “pabba”.
_________________________

Þar sem ég hef verið strandvörður, varð ég alls ekki hissa á þessari frásögn. Drukknun er yfirleitt svo hæglát og hljóðlaus að nærstaddir átta sig alls ekki.

Handapatið, skvetturnar og ópin sem sjást í sjónvarpinu eru sjaldnast raunin.

Eðlislæg viðbrögð við drukknun “The Instinctive Drowning Response” kallar Francesco A. Pia, Ph.D. ósjálfráð viðbrögð fólks sem er að drukkna eða heldur það.
Viðbrögðin eru ólík því sem flestir halda, því það er mjög lítið buslað og ekkert veifað eða hrópað; ekki kallað á hjálp með neinum hætti. Drukknun er svo „lúmsk“  að hún er næst algengust banaslysa barna undir 15 ára (umferðarslys  algengari) – af þeim börnum sem munu drukkna á næsta ári, verður helmingur innan við 25m frá foreldrum/fullorðnum. Í 10% tilvika munu fullorðnir bókstaflega horfa á börnin drukkna, alveg grunlaus. (CDC)

“Drukknun lítur ekki út eins og drukknun”
segir Dr. Pia í blaði strandgæslumanna “Coast Guard’s On Scene Magazine” og lýsir ósjálfráðum viðbrögðum drukknandi manns:

1.         Það er undantekning ef sá sem er við það að drukkna getur kallað á hjálp. Öndunarfærin eru fyrst og fremst til að anda. Röddin er í öðru sæti.
Fullnægja þarf súrefnisþörfinni áður en hægt er að tala.

2.         Munnurinn er ýmist í kafi eða uppúr, – ekki nógu lengi uppúr til þess að ná að anda frá  – anda að – og kalla á hjálp. Ólíklegt er að fólk hafi nema rétt nægan tíma til að – anda snöggt frá sér og aftur að sér – áður en það byrjar að sökkva aftur.

3.         Drukknandi maður getur ekki veifað eftir hjálp. Hann teygir ósjálfrátt út handleggina og þrýstir niður. Þannig réttist líkamann af svo munnur helst uppúr meðan andað er.

4.         Eftir að ósjálfráðu lífsbjargarviðbrögðin (IDR) hafa tekið við, hefur fólk ekki lengur stjórn á handahreyfingum. Af lífeðlisfræðilegum orsökum getur drukknandi maður ekki „hætt við“ og notað viljastyrk til að veifa eftir hjálp, færa sig til björgunarmanns eða teygja sig í björgunartæki.

5.         Líkaminn er í uppréttur/lóðréttur allan tímann sem ósjálfráða sjálfsbjargarferlið er í gangi. Samt virðist fólk ekki sparka frá sér til að halda sér uppi. Án aðstoðar þjálfaðs björgunarmanns, getur maður aðeins barist um í 20-60 sekúndur áður en hann sekkur.

(On Scene Magazine: Haust 2006 bls. 14)

Þetta þýðir auðvitað ekki að sá sem hrópar á hjálp og bægslast um í örvæntingu, sé ekki í alvöru vanda;  „vatnsfelmtur“ (aquatic distress; skyndileg ofsahræðsla í vatni) hefur gripið hann. Ekki gerist þetta alltaf áður en ósjálfráða viðbragðsferlið tekur við. „Vatnsfelmtur“ varir ekki lengi – og öfugt við þá sem raunverulega eru að drukkna, getur fólkið hjálpað til við eigin björgun, – gripið í björgunartaug o.þ.h.

Leitið að einkennum yfirvofandi drukknunar:

  • Vatnið nær hátt – munnur við yfirborð
  • Höfuð hallast aftur – munnur opinn
  • Augun tóm og glansandi – geta ekki einblint („fókusað“)
  • Augun lokuð
  • Hárið niður á enni eða fyrir augum
  • Spyrnir ekki – er lóðréttur í vatninu
  • Ofandar eða sýpur hveljur
  • Reynir að synda en kemst hvergi
  • Reynir að koma sér á bakið
  • Ófær um að koma sér úr vatninu, t.d. við stiga

Þannig sérðu að þótt einhver falli útbyrðis og virðist vera í lagi – skalt þú ekki vera of viss. Það ólíklegasta er raunin, – sé einhver alveg að drukkna – lítur hann ekki út fyrir að vera að drukkna!  ann gæti virst vera að troða marvaðann og horfa upp á þilfar.

Hvernig getur maður verið viss?  Spurðu t.d.: “Er allt í lagi með þig?”
Ef hann getur á annað borð svarað, er sennilega í lagi með hann. En ef þú mætir tómu augnaráði, hefurðu e.t.v. minna en 30 sek. til að komast til hans.

Foreldrar! Börn að leik í vatni eru hávaðasöm. Þegar hættir að heyrast í þeim SKALTU FARA STRAX til þess að komast að orsökinni!

 

Translation by: .Eygló Yngvadóttir

Categories
Survival Water Safety

Avoiding and Escaping Rip Currents

[fusion_builder_container hundred_percent=”no” equal_height_columns=”no” menu_anchor=”” hide_on_mobile=”small-visibility,medium-visibility,large-visibility” class=”” id=”” background_color=”” background_image=”” background_position=”center center” background_repeat=”no-repeat” fade=”no” background_parallax=”none” parallax_speed=”0.3″ video_mp4=”” video_webm=”” video_ogv=”” video_url=”” video_aspect_ratio=”16:9″ video_loop=”yes” video_mute=”yes” overlay_color=”” video_preview_image=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” padding_top=”” padding_bottom=”” padding_left=”” padding_right=””][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ layout=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” border_position=”all” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”small-visibility,medium-visibility,large-visibility” center_content=”no” last=”no” min_height=”” hover_type=”none” link=””][fusion_text]

At the beach at Cape Canaveral, nineteen-year-old Josh Scurlock looks out at the water.  The larger than normal waves look rough but not too rough so he and a friend go out in them to play.  A strong swimmer – Josh loves the ocean and his new Florida home just five blocks from the beach. It’s Saturday and the sun is out and there is no school and nothing at all is wrong in the world.

[/fusion_text][/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container][fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ layout=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none” last=”no” hover_type=”none” link=”” border_position=”all”][fusion_text]

Josh Scurlock
Joshua Scurlock in 2003

Having recently moved to Florida from Indiana, he doesn’t notice – or even know how to notice – the rip current that will sweep him out to sea and away from his friend.  Once caught in its pull, his instincts are to head back in.  The land is where safe is and something is pulling him away from it so he fights. Swimming as hard as he can for as long as he can – with his friend on the beach now yelling for help – Josh Scurlock tires and drowns. And though a heroic surfer eventually makes it to him and brings him to shore – he cannot be revived.  Josh never sees twenty.

The U.S. Lifesaving Association says a story like that will happen over a hundred times this year on U.S. beaches.  My hope – and of that Josh’s mother, Dawn – is that they will be wrong.  By knowing what to look for, where to swim, and how to escape one should you get caught in a rip current, your summer will be a safer one.

Rip Current in MontereyWhat is a rip current? Pictured to the left is a classic example: able to develop anywhere there are breaking waves, these swaths of current produced by water draining from the beach and back out to sea happen all the the time to lesser degrees without posing appreciable risk.

Often they move slow enough to barely be detected.  But given the right circumstances of waves and beach profile, they can develop into currents moving at speeds of up to 8 feet per second – faster than any of us can possibly swim. Ranging in size from just a few feet to hundreds of yards, their pull can be to just outside the breaking waves to over a hundred yards from shore.

How to spot a rip current: As with all risks, avoiding it altogether is safest.  Though not always visually detectable – stronger rip currents can give off some telltale signs.

  • An area of water through a surf zone that is a different color than the surrounding water
  • A break in the incoming pattern of waves
  • seaweed or debris moving out through the surf zone
  • Isolated turbulent and choppy water in the surf zone

Often, the best resource to help you avoid rip currents – not surprisingly – are the lifeguards.

Eight out of ten people rescued by beach lifeguards in the U.S. are rescued from rip currents.  Guards hate rips and know how to spot them.  Before going in, ask the nearest guard specifically about rip currents in the area and what the threat level is for rip currents. Also, please check the NOAA for Rip Current Threat advisories by clicking here.

If avoidance fails: If you are caught in a rip current the primary thing to so is to stay calm and relax.  You are not going to win a fight with the ocean.  Swim slowly and conservatively parallel to the shoreline or relax and let it carry you out past the breakers until it slacks.

Contrary to myth – rip currents are not “undertow,” a misleading term.  They will not pull you under the water.  So long as you can tread water or float you will be safe until you can escape the flow and head back.  When you head back in, do so at an angle to the shoreline.  Again, maintain a slow and relaxed pace until you reach the shore or assistance arrived.  If swimming at a guarded beach ─ and you should be ─ they will most likely have seen you and will be on their way out (or watching carefully).

Other tips:

  • Swim only on guarded beaches.  The USLA estimates the chance of drowning on a guarded beach is 1 in 18,000,000.
  • Talk to the guards about local hazards before getting in the water.

[/fusion_text][/fusion_builder_column][fusion_builder_column type=”1_1″ layout=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none” last=”no” hover_type=”none” link=”” border_position=”all”][fusion_text]

[Experienced] surfers go out when it’s rough because it’s fun and they are tethered to huge boards that float.* (See note)  If you’re not VERY comfortable in rough water over your head – stay out of rough water totally.  You’re not ready.

  • NEVER swim alone.
  • There is nothing wrong with making your young children wear USCG approved life jackets to play in the surf. That doesn’t mean you can leave them alone – but it will make them safer.
  • Discuss rip currents and how to deal with them with your children. In fact, make them read every page of http://www.ripcurrents.noaa.gov/ and write you a report.
  • Swim only on guarded beaches.  I said that twice for a reason.

I’d like to personally thank Dawn Armstrong for giving me permission to use the story of her son, Josh, to get your attention. Dawn is working hard to educate the public in her area of the country about the dangers of rip currents so that no one else will have a story like hers to tell.

* (Note:  Reader Nate L., an avid surfer, correctly schooled me up and pointed out that too many beginning surfers depend on their boards for floatation.  That’s a huge mistake.  Leashes break, surfer’s lose their boards, and then the weak swimmers among them are in just as much danger as anyone else.  Nate’s advice for surfers is “…if you can’t swim out and back from the break without a board, it’s too big for you to go out.”

Thanks Nate – that is a  VERY good point.

disclaimer: The views and opinions expressed by the author are not necessarily those of the Department of Homeland Security or the U.S. Coast Guard.

[/fusion_text][/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]

Categories
Boating Safety

Spanish Translation of Drowning Article

One of my readers was kind enough to translate “Drowning Doesn’t Look Like Drowning” into Spanish.

Thank you, Arturo!

http://www.alchilazo.net/2010/07/el-que-se-ahoga-no-parece-ahogarse.html