Categories
Boating Safety Risk Water Safety

A vízbefúlás nem látszik vízbefúlásnak

drowning

Translations: – English –  汉语 – tiếng Việt – Español – Italiano –  Français – Português – română – Deutsch– Suomi – Svenska –  Čeština – Русско –Íslenska – Nederlands – Audio Version

Az új kapitány ruhástul a vízbe vetette magát a fedélzetről és teljes sebességgel úszni kezdett. A volt vízimentő, szemét mindvégig az áldozaton tartva, egyenesen a lehorgonyzott vitorlás és a strand között úszkáló tulajdonos pár felé tartott. “Szerintem azt hiszi, fuldoklasz” mondta a férj a feleségének. Egymást fröcskölték a vízben és a feleség sikított, de mostanra már a lábukon álltak a nyakig érő vízben. “Jól vagyunk, mit csinál ez az ember?” kérdezte a feleség mérgelődve. “Minden rendben velünk!” kiabálta a férj, kezével is intve, hogy menjen el, de a kapitány keményen úszott tovább. ”Félre!” üvöltött rá a férjre, ahogy a meglepett tulajdonosok között elúszott. Közvetlenül mögöttük, alig három méterre tőlük kilenc éves lányuk fuldoklott a vízben. A vízfelszín felett, a kapitány kezei közt immár biztonságban, kitört belőle a sírás: „Apa!”

“Honnan tudhatta a kapitány – 15 méterrel távolabbról – azt, amit az apa 3 méterről sem ismert fel? A vízbefulladás nem jár azzal a vad, fröcskölő segélykiáltással, amire a legtöbb ember számít. A kapitányt szakértők és hosszú évek tapasztalata képezték ki arra, hogy felismerje a vízbefúlást. Az apa ugyanakkor televízióból tanulta, hogyan is néz ki a vízbefúlás. Ha gyakran töltesz időt vízen, vagy víz közelében (azaz: ez szinte mindannyiunkra igaz) akkor tudnod kellene neked is és a legénységednek is, mire figyeljetek, ha bárki is vízben van. A kislány, amíg el nem sírta magát „Apa!”, egy hangot sem ejtett. Mint a parti őrség volt vízimentőjét, engem ez a történet egyáltalán nem lepett meg. A vízbefúlás a legtöbb esetben egy megtévesztően csendes esemény. A vízfelszín karokkal történő erőteljes csapkodása és a hangos kiáltozás, ezek a vízbefúláshoz kapcsolt drámai jelzések, amiket a televízióból megtanultunk, a való életben ritkán fordulnak elő.

Az ösztönös vízbefúlási reakció (The Instinctive Drowning Response)– Dr. Francesco A. Pia nevezte el így – az, amit a vízben lévő ember tesz azért, hogy vélt vagy valós fulladását elkerülje. És ez nem úgy néz ki, mint amire a legtöbb ember számít. Nincs semmiféle csapkodás, nincs erőteljes karlengetés, nincs integetés, sem kiáltozás, semmiféle segélykérés. Ahhoz, hogy képet kapj arról, hogy a felszíni vízbefúlás mennyire egy drámaiatlan, csendes esemény, fontold végig ezt: a vízbefúlás a 15 év alatti gyerekek balesetből származó elhalálozásának második
leggyakoribb oka (a járműbalesetek után). A közel 750 gyermek közül, akik az elkövetkező évben vízbe fúlnak közel 375 fog a szüleitől vagy más felnőttől mintegy 20 méteren belül vízbe fúlni. Ezeknek a vízbefulladásoknak a 10 százalékában a felnőtt végig fogja ezt nézni, anélkül, hogy tudná, mi történik (forrás: CDC). A vízbefúlás nem látszik vízbefúlásnak – Dr. Pia a parti őrség „On Scene” folyóiratának cikkében leírta az ösztönös vízbefúlási reakciókat, melyek a következők:

Categories
Boating Safety Water Safety

Ο πνιγμός δε μοιάζει με πνιγμό

Translations: – Norsk 汉语 – tiếng Việt – Español – Italiano –  Français – Magyar –  Português – română – Deutsch – Suomi – Svenska –  Čeština – Русско –Íslenska – Nederlands – Audio Version

Ο καινούριος καπετάνιος πήδηξε από το κατάστρωμα με τα ρούχα και άρχισε να κολυμπάει με ταχύτητα. Πρώην ναυαγοσώστης, κρατούσε τα μάτια του πάνω στο θύμα καθώς κατευθυνόταν προς το ζευγάρι που κολυμπούσε μεταξύ του αγκυροβολημένου σκάφους και της παραλίας. «Νομίζω ότι νομίζει ότι πνίγεσαι» είπε ο άντρας στη σύζυγό του. Λίγο πριν κατάβρεχαν ο ένας τον άλλον και εκείνη είχε βάλει μια φωνή αλλά τώρα πια πάτωναν σε μία λωρίδα άμμου μέσα στη θάλασσα – το νερό τους έφτανε μέχρι το λαιμό. «Είμαστε εντάξει, τι στο καλό κάνει;» ρώτησε, λίγο ενοχλημένη. «Είμαστε εντάξει!» φώναξε ο σύζυγος, κάνοντάς του νόημα να φύγει αλλά ο καπετάνιος συνέχισε να κολυμπάει γρήγορα. «Κουνηθείτε!» φώναξε καθώς πέρασε μεταξύ των έκπληκτων ιδιοκτητών του σκάφους. Ακριβώς πίσω τους, ούτε καν στα τρία μέτρα, η εννιάχρονη κόρη τους πνιγόταν. Ασφαλής πάνω από την επιφάνεια του νερού, στα χέρια του καπετάνιου, ξέσπασε σε δάκρια. «Μπαμπά!»

Πώς ο καπετάνιος ήξερε – από 15 μέτρα απόσταση – αυτό που ο πατέρας δεν μπορούσε να αναγνωρίσει από τα 3 μόνο; Ο πνιγμός δεν είναι η βίαιη κραυγή βοήθειας με το χτύπημα των χεριών στο νερό, όπως νομίζουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Ο καπετάνιος ήταν εκπαιδευμένος από ειδικούς να αναγνωρίζει τον πνιγμό και είχε μακροχρόνια εμπειρία. Ο πατέρας από την άλλη, είχε μάθει πώς μοιάζει ο πνιγμός βλέποντας τηλεόραση. Αν περνάτε χρόνο στο νερό ή κοντά στο νερό (όπως όλοι μας) τότε θα πρέπει να βεβαιωθείτε ότι τόσο εσείς, όσο και το πλήρωμά σας, γνωρίζετε τι να προσέχετε όταν κάποιος μπαίνει στο νερό. Μέχρι τη στιγμή που είπε εκείνο το γεμάτο δάκρυα «μπαμπά», το κορίτσι δεν είχε κάνει κανέναν θόρυβο. Καθώς είμαι κι εγώ πρώην ναυαγοσώστης, η ιστορία αυτή δεν με εξέπληξε καθόλου. Ο πνιγμός είναι σχεδόν πάντα ένα απατηλά ήσυχο περιστατικό. Το κούνημα των χεριών, το χτύπημα του νερού, οι φωνές και οι «εντυπωσιακές» ενδείξεις που έχουμε εκπαιδευτεί μέσω τηλεόρασης να περιμένουμε, σπάνια συναντώνται στην πραγματική ζωή.

Η Ενστικτώδης Αντίδραση Πνιγμού (Instinctive Drowning Response) – όπως ονομάστηκε από τον Francesco A. Pia, Ph.D. είναι αυτό που κάνουν οι άνθρωποι για να αποφύγουν την πραγματική ή την εκλαμβανόμενη ως πραγματική ασφυξία μέσα στο νερό. Και δε μοιάζει με αυτή που περιμένουν οι περισσότεροι. Υπάρχει ελάχιστο πιτσίλισμα, καθόλου κούνημα χεριών ή φωνές ή κάλεσμα για βοήθεια οποιουδήποτε είδους. Για να πάρετε μια ιδέα από το πόσο ήσυχος και ήρεμος μπορεί να φαίνεται απ’ έξω ο πνιγμός, σκεφτείτε το εξής: Είναι η υπ’ αριθμόν δύο αιτία θανάτου από ατύχημα στα παιδιά 15 ετών και κάτω (αμέσως μετά από τα ατυχήματα με αυτοκίνητα). Από τα 750 παιδιά που θα πνιγούν μέσα στην επόμενη χρονιά, τα 375 από αυτά θα βρίσκονται σε απόσταση 23 μέτρων από κάποιον γονέα ή άλλον ενήλικα. Στο 10% από αυτούς τους πνιγμούς, ο ενήλικας παρακολουθεί χωρίς να έχει ιδέα τι συμβαίνει. Ο πνιγμός δε μοιάζει με πνιγμό.

Ο Dr. Pia, σε ένα άρθρο του περιοδικού  On Scene της Ακτοφυλακής, περιέγραψε την ενστικτώδη αντίδραση πνιγμού ως εξής:

  1. Εκτός από σπάνιες περιπτώσεις, οι άνθρωποι που πνίγονται δεν είναι σωματικά σε θέση να φωνάξουν για βοήθεια. Το αναπνευστικό σύστημα έχει σχεδιαστεί για την αναπνοή. Η ομιλία είναι δευτερεύουσα λειτουργία. Πρέπει να επιτελείται η αναπνοή, πριν λάβει χώρα η ομιλία.
  2. Το στόμα των ανθρώπων που πνίγονται βουλιάζει και βγαίνει πάνω από την επιφάνεια του νερού εναλλάξ. Το στόμα των ανθρώπων που πνίγονται δε μένει αρκετή ώρα πάνω από το νερό ώστε να μπορέσουν να εκπνεύσουν, να εισπνεύσουν και να φωνάξουν για βοήθεια. Όταν το στόμα των ανθρώπων που πνίγονται είναι πάνω από την επιφάνεια του νερού, εκπνέουν και εισπνέουν γρήγορα ενώ το στόμα τους αρχίζει να βυθίζεται κάτω από την επιφάνεια του νερού.
  3. Οι άνθρωποι που πνίγονται δεν μπορούν να κουνήσουν τα χέρια για βοήθεια. Η φύση τους αναγκάζει ενστικτωδώς να εκτείνουν τα χέρια τους πλαγίως και να πιέσουν προς τα κάτω την επιφάνεια του νερού. Πιέζοντας προς τα κάτω την επιφάνεια του νερού χρησιμοποιούν το σώμα τους ως μοχλό ώστε να μπορέσουν να βγάλουν το στόμα τους έξω από το νερό για να αναπνεύσουν.
  4. Κατά τη διάρκεια της Ενστικτώδους Αντίδρασης Πνιγμού, οι άνθρωποι που πνίγονται δεν μπορούν να ελέγξουν τις κινήσεις των χεριών τους. Από άποψη φυσιολογίας οι άνθρωποι που πνίγονται και αγωνίζονται στην επιφάνεια του νερού δεν μπορούν να σταματήσουν να πνίγονται και να εκτελέσουν τις κινήσεις που θα ήθελαν, όπως να κουνήσουν τα χέρια για βοήθεια, να κινηθούν προς έναν διασώστη ή να απλώσουν τα χέρια για να πιάσουν εξοπλισμό διάσωσης.
  5. Από την αρχή ως το τέλος της Ενστικτώδους Αντίδρασης Πνιγμού τα σώματα των ανθρώπων παραμένουν  σε όρθια θέση στο νερό, χωρίς κανένα ίχνος υποστηρικτικών λακτισμάτων με τα πόδια. Αν δεν διασωθούν από έναν εκπαιδευμένο ναυαγοσώστη, οι άνθρωποι που πνίγονται μπορούν να παλέψουν στην επιφάνεια του νερού μόνο από 20 ως 60 δευτερόλεπτα πριν να βουλιάξουν.

[fusion_builder_container hundred_percent=”yes” overflow=”visible”][fusion_builder_row][fusion_builder_column type=”1_1″ background_position=”left top” background_color=”” border_size=”” border_color=”” border_style=”solid” spacing=”yes” background_image=”” background_repeat=”no-repeat” padding=”” margin_top=”0px” margin_bottom=”0px” class=”” id=”” animation_type=”” animation_speed=”0.3″ animation_direction=”left” hide_on_mobile=”no” center_content=”no” min_height=”none”][Πηγή: On Scene Magazine: Fall 2006 (page 14)]

 

Αυτό δε σημαίνει ότι ένας άνθρωπος που φωνάζει για βοήθεια και κάνει απότομες και σπασμωδικές κινήσεις δεν αντιμετωπίζει σοβαρό θέμα –  βρίσκεται σε αγχώδη κατάσταση στο νερό.  Χωρίς να είναι πάντα παρούσα πριν την ενστικτώδη αντίδραση πνιγμού η αγχώδης κατάσταση στο νερό δε διαρκεί πολύ – αλλά αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στον πραγματικό πνιγμό, τα θύματα αυτά είναι ακόμα σε θέση να βοηθήσουν στη διάσωσή τους. Μπορούν να πιάσουν σκοινιά διάσωσης, σωσίβια, κ.λ.π.

Δώστε επίσης προσοχή τα εξής σημάδια πνιγμού:

  • Κεφάλι χαμηλά στο νερό, στόμα στο επίπεδο της επιφάνειας του νερού
  • Κεφάλι που γέρνει προς τα πίσω, στόμα ανοιχτό
  • Βλέμμα παγωμένο και άδειο, που δεν μπορεί να εστιάσει
  • Μάτια κλειστά
  • Μαλλιά πάνω στο μέτωπο ή στα μάτια
  • Δε χρησιμοποιούν πόδια – σε κάθετη θέση
  • Ασθμαίνουν ή αγκομαχούν
  • Προσπαθούν να κολυμπήσουν προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση αλλά δεν τα καταφέρνουν
  • Προσπαθούν να γυρίσουν ανάσκελα
  • Φαίνεται σαν να προσπαθούν να σκαρφαλώσουν σε μία αόρατη σκάλα

Έτσι αν κάποιος από το πλήρωμα πέσει στη θάλασσα και όλα φαίνονται ΟΚ – μην είστε τόσο σίγουροι. Καμιά φορά η πιο συνηθισμένη ένδειξη ότι κάποιος πνίγεται είναι ότι δεν μοιάζει να πνίγεται. Μπορεί να φαίνεται σαν να κολυμπά όρθιος κουνώντας χέρια και πόδια κοιτάζοντας προς στο κατάστρωμα. Ένας καλός τρόπος για να σιγουρευτείτε; Ρωτήστε τον «Είσαι εντάξει;» Αν είναι σε θέση να απαντήσει, προφανώς είναι. Αν σας κοιτάξει με ένα άδειο βλέμμα, μπορεί να έχετε λιγότερο από 30 δευτερόλεπτα για να τον φτάσετε. Και γονείς – τα παιδιά που παίζουν στο νερό κάνουν φασαρία. Αν τυχόν ησυχάσουν, τα πλησιάζετε για να μάθετε γιατί. 

on Fcaebook at www.facebook.com/watersafety

 [/fusion_builder_column][/fusion_builder_row][/fusion_builder_container]

Categories
Water Safety

Good Guard Bad Guard

It’s July and hot outside and you head to the neighborhood pool for the day.  The kids want to swim and you just want to be doing nothing for awhile.  Everyone files through the gate as you scan for an open lounge chair and your friends.  The kids have sunscreen on, you have your book, and yes – Mike is the lifeguard on duty.  You like Mike.  He’s a good kid and always nice to yours and he doesn’t tolerate too much funny business.  He’s been a lifeguard here for three seasons now, he’s Red Cross certified, and you have seen him in action.  With cat-like reflexes and keen eyes, Mike has yanked more than his share of non-swimming kids out of the deep end.  “Why don’t their parents watch them more closely?” you think. Then you crack open your book as your strong-swimming kids head into the pool under the watchful eye of good-old Mike.

Ten minutes later – your 12-year-old is standing over you, dripping onto your book and crying.  He almost drowned but your neighbor, Julie, saw it and got to him just in time.  “He took on a little water – you should have him checked out,” Julie says.  Mike is walking over to you now, confused and visibly upset.  He never saw a thing, and it happened right in front of him.

Categories
Risk Water Safety

It Doesn’t Have to Be Summer

For all of you with children in your lives – yours or someone else’s, it doesn’t matter – imagine yourself in the following story:

You’re in your kitchen, making something to eat for the kids.  You have four children so things are going as you might expect.  They’re running around the house; the ten-year old is asking (again) when lunch will be ready; your five year-old yells “Hey, that’s mine!” from the other room, and you just know that it was the toddler that took something from the boy.  It’s like every Saturday of your life in recent memory.

Everything is just about ready and then you hear it; your oldest (she’s 12) screams.  Not that little-girl-sees-a-spider sort of scream, but real terror.  Scientists have spent decades trying to figure out how you do it, but before she takes her next breath your brain goes through everything it knows about everything you’ve seen and heard ….ever.  Before your legs can release you from where you are standing, your subconscious puts together the following facts:

1. In the last 15 seconds you’ve heard the voices of three of your four children.

2. You’re the only adult in the house.

3. The last time you saw the baby he was walking past you and away from the living room.

4. That sound about 3 minutes ago was a door being opened

5. You mopped the kitchen floor yesterday.

6. Your oldest was in the backyard with a friend and had to come in through the laundry room.

Halfway through the instinctive inhale that happens just before you move, your subconscious lets you in on what it figured out:

You know where your baby is.

In the 2 seconds it takes you to get to the laundry room your oldest pulls her fourteen-month old brother out of the bucket….and he isn’t breathing.

Categories
Boating Safety Survival Water Safety

Staying Alive in Cold Water (1-10-1)

I couldn’t feel my hands anymore and using them was impossible. The shivering was uncontrollable and violent. “That’s a good sign,” I thought. 

I remembered from my studies of hypothermia that shivering stops before you lose consciousness.  “If I’m still shivering then I’ll live for a while longer,” I reasoned. But mostly I was wondering how I got myself into that mess. 

No, I hadn’t fallen overboard or stumbled off the docks. I had jumped into a half-frozen Lake Eerie on purpose.  Forty people saw me do it and they were all just standing there, watching me – with cameras rolling – slowly freeze to death.

The National Water Safety Congress, who got eight of us to volunteer for this crazy – federally funded – experiment in suffering, recruited in August by design.  It was easy to agree to jump into freezing cold water when it’s sunny and warm out.  Their public service DVD – Cold Water Boot Camp, USA – was designed to dispel two dangerous myths about cold water:  one is that a person’s swimming ability makes any real difference in their need for a life jacket, and the other is that hypothermia kills quickly.  Neither is true.

Categories
Boating Safety Coast Guard Survival Water Safety

The Truth About Cold Water

I’m going to come right out and tell you something that almost no one in the maritime industry understands. That includes mariners, executives, managers, insurers, dock workers, for certain – fisherman, and even many (most) rescue professionals:

It is impossible to get hypothermic in cold water unless you are wearing flotation, because without flotation – you won’t live long enough to become hypothermic.

Despite the research, the experience, and all the data, I still hear “experts” touting –  as wisdom – completely false information about cold water and what happens to people who get in it. With another season of really cold water approaching, I feel compelled to get these points across in a way that will change the way mariners behave out there on (or near) the water. What follows is the truth about cold water and cold water immersion. I know that you think you know all there is to know about hypothermia already (and maybe you do), but read ahead and see if you aren’t surprised by something. When the water is cold (say under 50 degrees F) there are significant physiological reactions that occur, in order, almost always.

You Can’t Breathe: The first is phase of cold water immersion is called the cold shock response: It is a stage of increased heart rate and blood pressure, uncontrolled gasping, and sometimes uncontrolled movement. Lasting anywhere from 30 seconds to a couple of minutes depending on a number of factors, the cold shock response can be deadly all by itself. In fact, of all the people who die in cold water, it is estimated that 20% die in the first two minutes. They drown, they panic, they take on water in that first uncontrolled gasp, if they have heart problems – the cold shock may trigger a heart attack. Surviving this stage is about getting your breathing under control, realizing that the stage will pass, and staying calm.

You Can’t Swim: One of the primary reasons given by recreational boaters when asked why they don’t wear a life jacket, is that they can swim. Listen up, Tarzan; I swam for a living for the better part of my adult life, and when the water is cold – none of us can swim for very long. The second stage of cold water immersion is called cold incapacitation. lacking adequate insulation your body will make its own. Long before your core temperature drops a degree, the veins in your extremities (those things you swim with) will constrict,  you will lose your ability control your hands, and the muscles in your arms and legs will just flat out quit working well enough to keep you above water. Without some form of flotation, and in not more than 30 minutes, the best swimmer among us will drown – definitely – no way around it. Without ever experiencing a drop in core temperature (at all) over 50% of the people who die in cold water, die from drowning perpetuated by cold incapacitation.

(Read the entire article at gCaptain.com)

Categories
Risk Water Safety

Surfing the Hurricane

As the hurricane approaches the East Coast – many parents will be hit with the question, “Surf’s up! Can I go?”  It’s a tough question to say no to.  The boy loves surfing and because you live where you do, waves like he sees in surfing magazines don’t exist in his world. That’s because so  many Eastern beaches have to wait for hurricane force winds to drive in enough swell for truly righteous waves.  But before you look into your kid’s excited eyes and say something silly like, “O.K., but be careful.” consider applying a risk practice professionals often use to make decisions about what is a good idea, and what isn’t: Rephrase the question.

What your 15 year-old said: “Surf’s up! Can I go?”

What you should think he said: “A disrupting and rare weather pattern is creating surf conditions unlike any I have ever been exposed to before.  Can me and my friends (who have never surfed waves like these either) head out to an abandoned stretch of unguarded beach and see how it goes?”

Alright – so left just like that, you will probably tell him “Sure, I’ll drive!” then point your car West and take him to Kansas. But the act of rephrasing the question to what it actually is helps make better decisions.  It may be fine to allow them to go play in the big waves, but consider the following precautions if you just can’t say no:

Categories
Boating Safety Water Safety

El que se Ahoga no parece Ahogarse

Translations: – English –  汉语 – tiếng Việt – Italiano –  Français – Português – română – Deutsch – Suomi – Svenska –  Čeština – Русско –Íslenska – Nederlands – Audio Version

(Notes: Spanish translation revised by Luis Miguel Pascual, Escuela Segoviana de Socorrismo ESS Technical Manager Traducción al español revisada por Luis Miguel Pascual, Director Técnico de la Escuela Segoviana de Socorrismo.)

El nuevo capitán saltó desde la cubierta, completamente vestido y esprintó en el agua. Como antiguo Socorrista, mantuvo los ojos en la víctima mientras se dirigía directamente hacia una pareja que nadaba entre su lancha fondeada y la playa. “Me parece que piensa que te estás ahogando”, dijo el marido a su esposa. Habían estado jugando a mojarse entre sí, y habían gritado, pero ahora estaban de pie, parados en el fondo de arena con el agua hasta el cuello. “Estamos bien, ¿qué está haciendo?” Le preguntó, un poco molesta la mujer a su marido. “¡Estamos bien!” gritó el marido agitando los brazos, pero el capitán continuó nadando con fuerza. “¡Muévete!” ladró mientras pasaba entre la aturdida pareja. Justo detrás de ellos, apenas a tres metros, su hija de nueve años se estaba ahogando. A salvo, en los brazos del capitán, ya con la cabeza fuera del agua, la niña estalló en llanto y grito “¡Papá!”.

¿Cómo supo este capitán, desde una distancia de quince metros, lo que el padre no pudo reconocer a tan sólo tres? El ahogamiento no es como la gente piensa. No involucra violencia ni drama, ni salpicaduras frenéticas, ni los gritos de ayuda que la mayoría de la gente espera. El capitán había recibido entrenamiento y tenía años de experiencia para reconocer a una persona en proceso de ahogarse. El padre, por el contrario, había aprendido como las personas aparentan ahogarse mirando la televisión. Si usted pasa algún tiempo en o cerca del agua (y eso se aplica a todos nosotros) entonces debe asegurarse de que tanto usted como sus acompañantes saben como reconocer las señales de alarma siempre que alguien esta en el agua. Hasta que la niña gritó entre lágrimas: “Papá”, no había hecho el menor ruido. Como ex-nadador de rescate de la Guardia Costera de los Estados Unidos, no me sorprendió en absoluto esta historia. El ahogamiento es casi siempre un acontecimiento “decepcionantemente” silencioso. Los gestos, salpicaduras y gritos asociados al condicionamiento que las largas horas de televisión y cine nos han inculcado que debemos buscar, raramente suceden en la vida real.

La Respuesta Instintiva de Ahogamiento (RIDA) llamada así por el doctor Francesco A. Pia, es lo que hacen las personas para evitar la asfixia real o percibida en el agua. Y no es como la mayoría de la gente espera. Hay muy pocas salpicaduras, no hay brazos agitándose, ni gritos o llamadas de auxilio de ningún tipo. Para tener una idea de lo silencioso y poco dramático que puede ser el proceso de ahogamiento visto desde la superficie, considere esto: es la segunda causa de muerte accidental en niños de 15 años o menos (sólo después de los accidentes de coches) y de los aproximadamente 750 niños que se ahogarán el próximo año en los Estados Unidos, unos 375 de ellos lo harán a menos de 25 metros de un familiar u otro adulto. En el diez por ciento de los ahogamientos, el adulto presenciará la escena, sin percatarse de lo que está pasando (fuente: CDC) porque el proceso de ahogamiento no se ve como tal. El Dr. Pia, en un artículo publicado en la revista de la Guardia Costera estadounidense “On Scene”, describió así la Respuesta Instintiva de Ahogamiento:

1 – Excepto en raras circunstancias, las personas que se ahogan son fisiológicamente incapaces de pedir ayuda. El sistema respiratorio fue diseñado para respirar y el habla es una función secundaria. Se debe respirar antes de poder hablar.

2 – La boca de las personas en riesgo de ahogarse se hunde y reaparece alternativamente sobre la superficie del agua y no permanece por encima de la superficie el tiempo suficiente para exhalar, inhalar, y pedir ayuda. Cuando las vías aéreas de los personas que se ahogan está por encima de la superficie, exhalan e inhalan rápidamente, mientras vuelven a descender por debajo de la superficie del agua.

3 – Las personas en vías de ahogarse no pueden pedir ayuda con movimientos de los brazos. La naturaleza instintiva de la respuesta hace que extiendan los brazos lateralmente y los muevan ejerciendo presión en la superficie del agua para sustentarse. Este empuje permitiría a las víctimas elevar su cuerpo para sacar la boca fuera del agua y poder respirar.

4 – Durante la RIDA, la víctima no puede controlar voluntariamente los movimientos de sus brazos. Debido a esta respuesta fisiológica, las personas que están luchando en la superficie del agua no pueden realizar movimientos voluntarios tales como agitar las manos para pedir ayuda, moverse hacia un rescatador o alcanzar un flotador u otro dispositivo de rescate.

5 – Del principio al fin de la RIDA las víctimas mantienen una posición corporal vertical en el agua sin que haya evidencias de que utilicen las piernas para sustentarse. A menos que sean rescatados por un Socorrista debidamente entrenado, las víctimas sólo puede luchar en la superficie del agua durante 20 a 60 segundos antes de que se sumerjan.

(Fuente: On Scene Magazine, Otoño 2006, pag 14)

Esto no quiere decir que una persona que está gritando por ayuda y agitando los brazos no tenga un problema real, probablemente están experimentando lo que se conoce como Estrés Acuático. No siempre presente antes de la RIDA, el estrés acuático no dura mucho tiempo, pero a diferencia de un ahogamiento real, estas personas pueden ayudar en su propio rescate y son capaces de agarrar cuerdas o un salvavidas.

Preste atención a estos otros signos de ahogamiento cuando las personas están en el agua:

  • Cabeza metida en el agua, boca al nivel de la superficie.
  • Cabeza inclinada hacia atrás con la boca abierta
  • Ojos vidriosos y vacíos, incapaces de enfocar
  • Ojos cerrados
  • Pelo sobre la frente o los ojos
  • No usan las piernas – Vertical
  • Hiperventilación o jadeo
  • Tratar de nadar en una dirección determinada, pero sin lograr avanzar.
  • Tratar de flotar sobre la espalda.
  • Movimientos alternativos de brazos y piernas, como si estuviesen subiendo una escalera vertical.

Así que si un miembro de la tripulación cae al agua y todo parece estar bien, no este demasiado seguro. A veces, la indicación más común de que alguien se está ahogando es que no parece que se esté ahogando. Puede parecer como si estuviera andando en el agua y mirando hacia arriba, a la cubierta o la orilla.

¿Cómo estar seguros?. Pregúntele: “¿Estás bien?” Si no es capaz de responder probablemente está en problemas. Si se recibe una mirada inexpresiva, entonces tiene menos de 30 segundos para rescatarlos.

Y para los padres: los niños que juegan en el agua hacen ruido. Cuando estén en silencio, hay que acercarse y averiguar por qué.

 

Categories
Water Safety

Annegare Sembra Non Annegare

Translations: – English –  汉语 tiếng ViệtEspañolFrançaisPortuguêsromânăDeutschSuomiSvenska –  ČeštinaРусскоÍslenskaAudio Version

Il nuovo marinaio salta dal pozzetto, completamente vestito, e si mette a nuotare a tutta velocità. Grazie all’esperienza acquisita come bagnino, tiene gli occhi fissi sulla vittima puntando in direzione dei proprietari che nuotano nel tratto di mare fra il loro yacht ancorato e la spiaggia. ” Secondo me pensa che tu stia affogando” il marito dice alla moglie. Poco prima avevano giocato a spruzzarsi e lei aveva urlato ma ora sono semplicemente fermi con l’acqua sino al collo. “E’ tutto a posto. Ma cosa sta facendo?” domanda lei, un po’ infastidita. “Non c’è nessun problema!” grida il marito, facendo cenno di tornare indietro, ma il marinaio continua a nuotare a tutta velocità. “Toglietevi di mezzo” urla, passando come un fulmine in mezzo all’attonita coppia. Proprio dietro di loro, a mala pena a tre metri di distanza, la figlia di nove anni sta affogando. Al sicuro, fra le braccia del marinaio, scoppia a piangere, “Papà!”.

Com’e’ possibile che il marinaio, da più di 15 metri di distanza, sia stato in grado di percepire un pericolo che il padre della bambina non aveva colto da una distanza di appena 3 metri?

L’annegamento, al contrario di quanto generalmente si crede, non si manifesta in una violenta richiesta di aiuto fra mille spruzzi. Il marinaio era stato addestrato da esperti in materia e da anni di esperienza a riconoscere i segni dell’annegamento; il genitore invece ne conosceva la dinamica dai film visti in TV. Se si lavora a contatto con l’acqua, come capita a tutti noi bagnini, bisogna sapere bene quali segni tenere sotto controllo quando qualcuno entra in acqua. Prima di pronunciare fra le lacrime “Papà”, la bambina non aveva emesso alcun suono. Data la mia passata esperienza da soccorritore della Guardia Costiera (Coast Guard rescue swimmer), questo racconto non mi ha affatto sorpreso. Annegare e’ infatti nella maggior parte dei casi un evento pericolosamente tranquillo. Nella realtà raramente si assiste alle grida e ai movimenti convulsi fra onde e schizzi che la televisione ci ha abituato ad associare all’annegamento.

The Instinctive Drowning Response (la Risposta istintiva all’affogamento) così definita da Francesco A. Pia (PhD) e’ ciò che si fa per evitare un reale o percepito tale soffocamento in acqua. E questo istinto non si manifesta come ci si aspetterebbe. Ci sono pochissimi spruzzi, nessun’onda, nessun grido o richiesta di aiuto di alcun genere. Giusto per avere un’idea di quanto l’annegamento appare tranquillo e poco drammatico dalla superficie, considerate solo i seguenti dati: 1) è la seconda causa di morte accidentale nei giovani sotto i 15 anni d’età (seconda solo agli incidenti stradali); 2) dei circa 750 bambini che annegherà nel prossimo anno, circa 375 di questi lo farà entro 25 yards (ca. 22 metri) da un genitore o un adulto. Per il 10 % di questi casi, l’adulto li vedrà letteralmente affogare senza avere un’idea di quello che sta succedendo (fonte: CDC). Affogare non si manifesta come affogare – Dr. Pia, in un articolo pubblicato in Coast Guard’s On Scene Magazine, descrive la ‘risposta istintiva all’affogamento’ in questo modo:

• Ad eccezione di rari casi, le persone che stanno annegando sono fisiologicamente incapaci di chiedere aiuto. L’apparato respiratorio e’ preposto alla respirazione; l’articolazione di suoni è una funzione secondaria o ulteriore. Perché si possa parlare è necessario che, prima, siano compiute tutte le fasi della respirazione
• La bocca di una persona che sta annegando e’ ad intermittenza sotto e sopra il livello dell’acqua. In questo modo la bocca non sta fuori dall’acqua il tempo necessario per espirare, inspirare e chiedere aiuto. Per il tempo in cui la bocca e’ fuori dall’acqua, e’ possibile solo espirare e inspirare rapidamente prima di essere nuovamente sommersa.
• Una persona che sta annegando non può agitare le braccia per richiamare l’attenzione. L’istinto naturale lo spinge ad estendere le braccia lateralmente e premere dall’alto verso il basso la superficie dell’acqua. In questo modo riesce a far leva sul corpo e a tenere la bocca fuori dall’acqua per respirare.
• Per azione della ‘risposta istintiva all’affogamento’ (Instinctive Drowning Response) la persona in questione non può controllare volontariamente i movimenti delle braccia. Fisiologicamente le persone che stanno annegando e che fanno fatica a restare in superficie non riescono a bloccare l’annegamento e a fare volontariamente movimenti come agitare le braccia, avvicinarsi a un soccorritore o allungarsi per afferrare un’attrezzatura di salvataggio.
• Per tutta la durata dell’Instinctive Drowning Response, il corpo rimane verticale dentro l’acqua, senza che le gambe si muovano per aiutare il galleggiamento. Se non viene soccorso da un bagnino addestrato, questa persona riuscirà a fatica a stare in superficie dai 20 ai 60 secondi prima che sia sommersa.

(Fonte: On Scene Magazine: Fall 2006)

Questo non significa che una persona che chiede disperatamente aiuto e che si dimena non sia in pericolo: sta certamente provando uno stress acquatico. Questo, che non sempre precede l’Instinctive Drowning Response, non dura molto; diversamente da chi sta veramente annegando la persona affetta da stress acquatico e’ in grado di collaborare durante il soccorso: può infatti afferrare una sagola di salvataggio, un salvagente ecc. Bisogna assicurarsi che non si presentino questi altri sintomi tipici dell’annegamento quando la gente è in acqua:

• Testa bassa nell’acqua, bocca a livello dell’acqua.
• Testa riversa indietro con la bocca aperta
• Occhi vitrei e persi nel vuoto, incapaci di mettere a fuoco
• Occhi chiusi
• Capelli sulla fronte o sugli occhi
• Gambe ferme – verticali
• Iperventilazione o respiro ansimante
• Tentativo di nuotare in una certa direzione ma senza progredire
• Tentativo di assumere una posizione supina
• Movimento simile a quello di chi sale una scala a pioli, raramente fuori dall’acqua.

Quindi se un membro dell’equipaggio cade fuori bordo e tutto sembra normale – non siatene troppo sicuri. Alcune volte è sintomatico in una persona che sta annegando che questo non sia evidente. Può infatti sembrare che si stia tenendo a galla e stia guardano in alto verso il ponte. Un modo per assicurarsi che sia tutto a posto è domandargli se va tutto bene; se la persona in acqua risponde in qualche modo vuol dire che è verosimilmente così. Se invece ha uno sguardo fisso – potreste avere meno di 30 secondi per raggiungerlo. Genitori, i bambini che giocano nell’acqua sono rumorosi. Se diventano troppo silenziosi, è meglio verificare il motivo di tanta quiete.

Categories
Boating Safety Water Safety

Drukknun er ekki eins og drukknun

Translations: – English –  汉语 tiếng ViệtEspañolFrançaisPortuguêsromânăDeutschSvenskaČeštinaРусскоAudio Version

Hann stökk alklæddur út í sjóinn, – skipstjórinn, fyrrum björgunarmaðurinn. Hann hafði ekki augun af manneskju, synti að fólkinu sem svamlaði milli fjöru og bátsins sem lá við ankeri. “Hann heldur örugglega að þú sért að drukkna,” sagði maðurinn við konu sína. Þau höfðu verið að busla og ærslast en stóðu nú kyrr. Sjórinn náðu þeim upp að hálsi. “Það er allt í lagi með okkur, hvað er að honum?” spurði hún svolítið pirruð. Maðurinn hrópaði “Allt í lagi hjá okkur!” og bandaði honum frá, en maðurinn synti áfram án afláts.

“Frá!” hreytti hann úr sér þegar hann kom að fólkinu sem skildi ekki hvað gekk á. Nokkrum metrum fyrir aftan þau var 9 ára dóttir þeirra að drukkna.

Loks þegar hún var örugg í fangi skipstjórans brast hún í grát kallaði á „pabba“.

Hvernig áttaði maðurinn sig – úr 15m fjarlægð – á því sem faðirinn gat ekki, aðeins 3m frá telpunni?

Drukknun er ekki æðisgenginn gusugangur og hróp á hjálp, eins og flestir halda. Skipstjórinn var sérþjálfaður, með áralanga reynslu af því að þekkja einkenni yfirvofandi drukknunar. Faðirinn hafði hinsvegar „lært“ af sjónvarpinu.

Þeir sem einhvern tíma eru nálægt vatni (við öll!) ættu að sjá til þess að allir viti fyrir hverju þurfi að vera vakandi, þegar fólk fer útí. Litla stúlkan gaf engin hljóð frá sér fyrr en hún gat hrópað grátandi á “pabba”.
_________________________

Þar sem ég hef verið strandvörður, varð ég alls ekki hissa á þessari frásögn. Drukknun er yfirleitt svo hæglát og hljóðlaus að nærstaddir átta sig alls ekki.

Handapatið, skvetturnar og ópin sem sjást í sjónvarpinu eru sjaldnast raunin.

Eðlislæg viðbrögð við drukknun “The Instinctive Drowning Response” kallar Francesco A. Pia, Ph.D. ósjálfráð viðbrögð fólks sem er að drukkna eða heldur það.
Viðbrögðin eru ólík því sem flestir halda, því það er mjög lítið buslað og ekkert veifað eða hrópað; ekki kallað á hjálp með neinum hætti. Drukknun er svo „lúmsk“  að hún er næst algengust banaslysa barna undir 15 ára (umferðarslys  algengari) – af þeim börnum sem munu drukkna á næsta ári, verður helmingur innan við 25m frá foreldrum/fullorðnum. Í 10% tilvika munu fullorðnir bókstaflega horfa á börnin drukkna, alveg grunlaus. (CDC)

“Drukknun lítur ekki út eins og drukknun”
segir Dr. Pia í blaði strandgæslumanna “Coast Guard’s On Scene Magazine” og lýsir ósjálfráðum viðbrögðum drukknandi manns:

1.         Það er undantekning ef sá sem er við það að drukkna getur kallað á hjálp. Öndunarfærin eru fyrst og fremst til að anda. Röddin er í öðru sæti.
Fullnægja þarf súrefnisþörfinni áður en hægt er að tala.

2.         Munnurinn er ýmist í kafi eða uppúr, – ekki nógu lengi uppúr til þess að ná að anda frá  – anda að – og kalla á hjálp. Ólíklegt er að fólk hafi nema rétt nægan tíma til að – anda snöggt frá sér og aftur að sér – áður en það byrjar að sökkva aftur.

3.         Drukknandi maður getur ekki veifað eftir hjálp. Hann teygir ósjálfrátt út handleggina og þrýstir niður. Þannig réttist líkamann af svo munnur helst uppúr meðan andað er.

4.         Eftir að ósjálfráðu lífsbjargarviðbrögðin (IDR) hafa tekið við, hefur fólk ekki lengur stjórn á handahreyfingum. Af lífeðlisfræðilegum orsökum getur drukknandi maður ekki „hætt við“ og notað viljastyrk til að veifa eftir hjálp, færa sig til björgunarmanns eða teygja sig í björgunartæki.

5.         Líkaminn er í uppréttur/lóðréttur allan tímann sem ósjálfráða sjálfsbjargarferlið er í gangi. Samt virðist fólk ekki sparka frá sér til að halda sér uppi. Án aðstoðar þjálfaðs björgunarmanns, getur maður aðeins barist um í 20-60 sekúndur áður en hann sekkur.

(On Scene Magazine: Haust 2006 bls. 14)

Þetta þýðir auðvitað ekki að sá sem hrópar á hjálp og bægslast um í örvæntingu, sé ekki í alvöru vanda;  „vatnsfelmtur“ (aquatic distress; skyndileg ofsahræðsla í vatni) hefur gripið hann. Ekki gerist þetta alltaf áður en ósjálfráða viðbragðsferlið tekur við. „Vatnsfelmtur“ varir ekki lengi – og öfugt við þá sem raunverulega eru að drukkna, getur fólkið hjálpað til við eigin björgun, – gripið í björgunartaug o.þ.h.

Leitið að einkennum yfirvofandi drukknunar:

  • Vatnið nær hátt – munnur við yfirborð
  • Höfuð hallast aftur – munnur opinn
  • Augun tóm og glansandi – geta ekki einblint („fókusað“)
  • Augun lokuð
  • Hárið niður á enni eða fyrir augum
  • Spyrnir ekki – er lóðréttur í vatninu
  • Ofandar eða sýpur hveljur
  • Reynir að synda en kemst hvergi
  • Reynir að koma sér á bakið
  • Ófær um að koma sér úr vatninu, t.d. við stiga

Þannig sérðu að þótt einhver falli útbyrðis og virðist vera í lagi – skalt þú ekki vera of viss. Það ólíklegasta er raunin, – sé einhver alveg að drukkna – lítur hann ekki út fyrir að vera að drukkna!  ann gæti virst vera að troða marvaðann og horfa upp á þilfar.

Hvernig getur maður verið viss?  Spurðu t.d.: “Er allt í lagi með þig?”
Ef hann getur á annað borð svarað, er sennilega í lagi með hann. En ef þú mætir tómu augnaráði, hefurðu e.t.v. minna en 30 sek. til að komast til hans.

Foreldrar! Börn að leik í vatni eru hávaðasöm. Þegar hættir að heyrast í þeim SKALTU FARA STRAX til þess að komast að orsökinni!

 

Translation by: .Eygló Yngvadóttir